Wednesday, 12 December 2018 09:39

Solemn Dedication of the Altar of The Manila Cathedral


Homily delivered by Manila Archbishop Luis Antonio G. Cardinal Tagle during Mass for the Solemn Dedication of the Altar of The Manila Cathedral on December 10, 2018, at 5:00 p.m.


Mga minamahal na kapatid sa Panginoong Hesukristo. Una sa lahat ay maraming salamat sa Diyos na nagtipon sa atin bilang isang sambayanan sa napakagandang cathedral na ito. Nagpapasalamat po kami sa bawat isa sa inyo, na bagamat Lunes, yung iba siguro pagod sa maghapon at ibig nang umuwi at magpahinga ay dumating para sa pagdiriwang ng Misa. Okay lang po inyo na po ditto na muna tayo. Baka matraffic naman kayo. 

At nagpapasalamat din po tayo sa ating mga kapatid. Una sa lahat, si Cardinal Orlandao Quevedo, Arsobispo ng Cotabato, Emeritus daw.  At ang atin pong mga kapatid na arsobispo at obispo na nakikiisa po sa atingpagdiriwang. Gayun din ang atin pong mga kapatid sa kaparian, ang mga religious men and women at kayo po na bumubuo ng mga masisigasig na mga kapatid na layko sa atin pong simbahan.

Photo by Eric Paul Guanlao

Eto po tayo ipinagdiriwang ang ika-anim na pung anibersaryo ng pagtatalaga o dedication ng Manila Cathedral na itinayo muli pagkatapos ng digmaan.  1945, the war of liberation, sirang sira ang lungsod ng Maynila pati po ito, ang cathedral halos kalansay ang naiwan at mahigit halos sampung taon ganon nanatili hanggang nagsimula ang pagbangon, ang muling pagtatayo ng Manila Cathedral at Disyembre 1958, 60  years ago, ang bagong tayo muli na cathedral ay itinalaga. Salamat sa napakaraming mabubuting tao at inaalaala natin sa isang natatanging paraan si Cardinal Rufino Santos, ang arsobispo ng Maynila noong panahong yaon. Sa kaniyang pagpupunyagi at sa pagtutulung tulungan ng napakaraming mabubuting tao, eto, nakatayo muli ang cathedral. At ngayon po ay itatalaga ang altar, ang dambana. 

Ilang pagninilay lamang po. Una, sa Unang Pagbasa, nanliliit si Haring Solomon. Nasa harapan siya ng dambana. Alam niya kung gaanong kadakila ang Diyos. Ang Diyos ang lumikha ng lahat. Papaano ba naman mananahan, titira ang Diyos sa templo? Paano nga ba yun? Anong templo ba ang magiging karapat dapat sa Diyos na may gawa ng langit at lupa? Parang kahit na ano pang templo ang itayo mo, kahit gaano pang kagara parang hindi karapat dapat sa Diyos.  Subalit sa panalangin ni Solomon, sabi niya, “Tapat kayo sa inyong mga pangako, walang maliw ang pag-ibig na ipinadadama niyo sa inyong mga alipin.” Ang pag ibig na walang maliw. Yan ang nagbigay lakas kay Solomon at sa bayan na tumugon sa pinakadakilang pag-ibig kahit na ang kanilang tugon ay maliit at hindi karapat dapat, hindi makakatumbas sa kadakilaan ng Diyos subalit hindi nila maitanggi, dakila ang pag-ibig ng Diyos para sa atin at tutugon tayo ng may pag-ibig din. Itong templo, itong dambana, sagisag ito ng aming tugon ng pag-ibig at panalangin araw gabi para sa Diyos na umibig.

Kaya lang parang magkakaroon tayo ng problema sa Ebanghelyo. Si Hesus pumunta doon sa templo at anong ginawa niya? Pinalayas ang mga nagtitinda ng mga baka, ng mga tupa, ng mga kalapati, at yaong namamalit ng pera para makabili ng baka, tupa at kalapati. Bakit po malaking problema ito? Kasi sa templo at sa dambana, sa altar, papaano nananalangin ang bayang Isarael? Ang panalangin nila ay sinasabayan ng sakripisyo, handog, kailangan nila ng tupa, kailangan nila ng kalapati, ng baka. Siyempre kailangan nila ng salapi pambili ng baka, tupa at kalapati. E kapag pinalayas ni Hesus, ano pa ang kanilang maiiaalay sa dambana? Kaya hindi nakapagtataka nagalit ang mga pinuno. Nagalit ang mga tao kay Hesus. Parang pinipigilan ni Hesus ang pagdarasal ng may pag-ibig sa templo, na sagisang ng pag-ibig ng Diyos. E kapag nawala na ang sakripisyo, ang handog sa Diyos, babagsak ang bayang Israel. Kaya tinanong nila si Hesus, “Ano ang tanda na maibibigay mo?Ano ang karapatan mo para gawin ito? Nilalpastangan mo ang pinabanal na lugar at pinakabanal na gawain naming bilang tugon sa banal na pag-ibig ng Diyos. At ang sagot ni Hesus, “Gibain ninyo ang templong ito at muli kong itatayo sa tatlong araw.”

Ang pinag-uusapan ni Hesus ang kanyang katawan. Siya ang bagong templo. Siya ang bagong altar. Siya ang bagong dambana at sa kanya hindi na kailangan ng kalapati, tupa, baka. Ano ang kanyang handog sa ama? Ito ang aking katawan. Ito ang aking dugo. Ang bagong dambana ay ang buhay na paghahandog ng sarili, ng buong pag-ibig sa Diyos na umiibig sa anak. Naranasan ni Hesus ang walang maliw na pag-ibig ng Ama. Ibinigay ng ama ang lahat sa kanya. Kung papaano ang templo ni Solomon ay bunga ng pag ibig ng Diyos at tugon ng bayan. Si Hesus sa kanyang katawan, sa kanyang pagkatao naranasan ang pag-ibig ng Diyos Ama. Ibinigay lahat ng ama sa kanya kaya naman ibibigay na rin lahat sa ama. Yan ang bagong templo, yan ang bagong sakripisyo. Yan ang bagong dambana. Ang katawan ni Kristo. At tayong lahat ay inaanyayahan pumasok sa katawan na yan. Maging bahagi ni Kristo. Maging bahagi ng katawan ni Kristo. Maging buhay na templo dahil minahal tayo at tumutugon tayo ng pagmamahal din.

Uulitin ko po yun. Ang templo, lalo na si Hesus. Siya ay buhay na templo, buhay na sakripisyo. Bakit? Dahil naranasan niya ang pag-ibig ng Diyos at bilang tugon, iaalay mo, hindi ang kalapait, hindi ang baka, hindi ang tupa. Iaalay mo, ikaw. Ang templo ay ikaw. Ang alay ay ikaw. Pero mangyayari yun kung bahagi tayo ng malaking ikaw, tayo, katawan ni Kristo.

Naikuwento ko po sa isang misa, sa una ko pong parokya, agricultural, kaya ang alay ng mga tao, gulay, itlog, pechay, sayote, naku pagkarami raming sayote. Minsan, may nag-alay, kahaon. Di tinangggap ko binigay ko sa sacristan. Nilagay ng sacristan yung kahon sa may altar. Nung nagtutuloy na ung misa nakita ko yung kahon gumagalaw. Sabi ko doon sa sacristan, tignan mo yung kahon gumagalaw. Kinuha niya ho yung kahon, bumalik sa akin sabi niya, “Ang alman po ng kahon manok, manok na buhay at mayroon pong luya, at maliit na papaya.” O, ano yung alay? Tinola! Parang sinabi nung nag –alay, “O, ayan, father, lahat ng sangkap nasa iyo na. Iluto mo yan. Bahala ka na. Pagsama-samahin mo yan, mero nka nang tinola.” Ang sarap ho, native, native. Kaya lang napaisip ako, ito ang aking katawan. Ito ang aking dugo. Hindi naman masama mag-alay ng manok. Di naman mag-alay ng gulay, tinapay, yan naman po’y binabahagi sa mga dukha. Pero sa araw na ito pinapaalalahanan tayo ni Kristo. Ang templo na buhay ay kayo. Sa ngalan ko ang templo ay sagisag ng templo ng Espiritu Santo at ang bawat isa sa atin ay buhay na bato pero magiging buhay na bato kung tulad ni Hesus mulat tayo, mahal tayo ng Diyos. At dahil minahal tayo hindi tayo napipilitan, hindi tayo pupuwersahin. Dahil minahal tayo, tayo’y magbibigay ng sarili. Dala rin ng pagmamahal. Yan si Hesus na templo. Yan si Hesus na dambana at tayo’y inaanyayahan bilang katawan ni Kristo, maging ganyan. Dambana at templo.

Ang ganda ganda ho ng Manila Cathedral. Sige ho tumingon kayo, hindi bawal. Tignan ninyo sa screen, ang ganda. Huwag po nating sayangin ang ganda. Ayan hindi naho yan.Huwag natin ang ganda nitong cathedral. Sana higit na maganda ang buhay na templo. Minahal tayo, magmahal, magmalasakit ng hindi napipilitan. At yan po ay uuwi sa ikalawa kong punto. Kasi sa mundo natin ngayon, ang dami daming templo kung saan nag-aalay ng handog at sakripisyo ang maraming tao. 

Ang daming diyos na pinag-aalayan ng kanilang mga handog. Alam naman natin yan. Ang diyos diyosan na tinatawag na pera, kayaman. Naku!Ang daming naghahandog dyan. Yung diyos diyosan na tinatawagan nating kapangyarihan, kayabangan, naku po! Ang templo niya punung-puno ng ibig maghandog.

Yung diyos-diyosan ng ambisyong makalamang sa kapawa, ang dami ring nakapila dyan, maghahandog ng kaaya-ayang alay. Kaya lang po may kaibahan ang pera, ang kapangyarihan, ang ambisyon hindi kayang magmahal. Ang tunay na diyos mamahalin ka at dahil mahal ka tutugon ka. Ang pera, mamahalin ka ba ng pera? Hindi!  Gagawin kang corrupt ng pera. Hindi ka mamahalin ng pera. Ang pera hindi ka mamahalin sa bandang huli gagawin kang bankrupt ng pera. Kaya huwag kang maghandog ng maghandog sa diyus diyosan na pera, hindi ka mahal niyan. Bakit mo ba yan minamahal?

Kaya para sa pera kung anu- ano ang ating sinasakripisyo, integridad, mga manggagawa, mga magsasaka, parang mga alay na susunugin para mapaligaya ang pera, ang tubo.

Ang kapangyarihan mahal ka ba niyan? Ang kayabangan mahal ka ba niyan? Hindi. Binubulag ka, hindi ka mahal nyan. Ginagawa kang manhid. Hindi ka mahal niya. Bakit naman mahal na mahal mo yang kapangyarihan? Kaya tignan mo ang inaalay natin sa diyus-diyosan ng kapangyarihan, katotohanan, sinusunog ang katotohanan. Ang kapwa na nagiging sagabal sa akin, wala ka, para lang may maihandog ako sa aking diyus-diyosan na kapangyarihan. Hindi tayo mahal ng kapangyarihan. Bakit ba mahal na mahal natin the yan? Mahal ba tayo ng ambisyon? Nilalason tayo ng ambisyon di tayo mahal niyan. Hindi niyan hinahanap ang kabutihan natin. Kaya para sa ambisyon anong inaalay natin? Pati ang magandang kalikasan nilalapastangan. Ang dangal ng kapwa nayuyurakan. Ang mga maliliit na tao binabaon sa limot. 

Mga kapatid sa araw na ito bibindisyunan natin ang altar. Kaming mga pari humahalik pa dyan sa simula at pagtatapos ng misa. Hinahalikan namim si Hesus. Hinahalikan namin ang bagong dambana. At sa dambanang yan ang tinapay at alak nagiging katawan at dugo ni Kristo. Tayo ba magiging katawan ni Kristo?  Pag tinanggap ang tinapay at alak na naging si Kristo, sana tayo rin maging tulad ni Kristo sa mundo. Kilalalanin ang tunay na Diyos na nagmamahal sa atin at siya, siya ang mahalin. Siya ang paghandugan ng huhay.

Totoo marupok tayo sabi ni San Pablo, “Tayo’y marurupok na sisidlan”. Pero ok yun para ipakita raw na ang kapangyarihan ng pag-ibig ay hindi sa atin kundi galing sa Diyos. At sa Pag-ibig ng Diyos pati ang mga marurupok na sisidlan magiging kaaya ayang handog sa Diyos basta may pag-ibig. Ang ganda no ho. Tignan ninyo naman ang katabi ninyo, maganda ba rin?  Sana sasibihin natin, mas maganda kasi puspos ng pag ibig at tumutugon ng pag-ibig. 

Ito po ang ika-walo na buildingng Manila Cathedral. Yung nakaraang pito nasira, gumuho dahil sa sunog, sa lindol, sa bagyo, sa giyera. Pero kahit na ang sisidlan ay marupok, ang pag-ibig ng Diyos ay dakila.

At hanggat mayaroong mga tao na nanalig sa pag-ibig ng Diyos,tutugon tayo at tutugonat babangon at babangon ang simbahan. Kailan man hindi mananatiling nakadapa ang katawan ni Kristo. Sirain ninyo ang templong ito at sa ikatlong araw, itatayo ko ito. Salita ng pag-ibig, ng malasakit, tiwala, at pag-asa.

Tayo po ay tumahimik sandali at tanungin ang ating sarili. Ako ba’y buhay na templo? Ako ba’y buhay na handog ng pag-ibig sa Diyos at sa kapwa? (RCAM-AOC)

ENGAGE WITH US

Please, enter your name
Please, enter your phone number
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message
Copyright © 2017 Roman Catholic Archdiocese of Manila. All Rights Reserved.
Privacy Statement | Terms of Use | Disclaimer