HomeRCAMDirectoryParishesNewsLibraryGalleryDonationLinksContact Us
Hamon ng Taon ng Pananampalataya: Manalig, Magtiwala
Article Index
Hamon ng Taon ng Pananampalataya: Manalig, Magtiwala
Page 2
All Pages

(Homily delivered by Cardinal-designate Luis Antonio G. Tagle, Archbishop of Manila, during the Mass to launch the Year of Faith in the Archdiocese of Manila on November 3, 2012, at the San Fernando de Dilao Parish church in Paco, Manila.)




Nagpapasalamat po tayo sa Poong Maykapal na bilang isang Archdiocese of Manila tayo po ay nagkakatipon ngayong umaga upang pormal na buksan ang Taon ng Pananampalataya dito po sa  ating archdiocese. Bagamat nagsimula na ang Year of Faith nuong ika-11 ng Oktubre at hindi naman tayo humihiwalay sa buong simbahan, ngayon po natin pormal na pinasinayahan ang taong ito ng pananampalataya at ng biyaya. At nakakatuwa po na tayo ay punong puno sa simbahang ito na ating temporary cathedral. Iba’t-iba ang ating mga anyo, may mga bata, may mga hindi na bata, may mga nagbabata-bataan, mayroong mga laiko, may mga religioso, religiosa, may mga pari, at kasama po natin ang ating dalawang auxiliary bishops nandito sa harapan.  Ang simbahan ang bayan ng Diyos ang katawan ni Kristo, ang buhay na templo ng Espiritu Santo. At sama-sama sinasabi natin, “sumasampalataya kami, sumasampalataya ako.” 

Bakit po nagpahayag ang ating Santo Papa Benedict XVI ng Taon ng Pananampalataya? Ito po ay una sa lahat bilang pagdiriwang, celebration, ng dalawang napakahalagang pangyayari sa simbahan na sana ay naging daan upang mabuhay muli ang pananampalataya. At ano ang dalawang pangyayaring ito? Una, 50 years ago ay sinimulan ang Second Vatican Council. Vatican II, na sa atin pong panahon ay pinaka- marubdob na renewal in faith. Yan po ang ating isang anibersaryo. At ang ikalawa ay ang ikadalawampung taon na promulgation ng Catechism of the Catholic Church upang ang pananampalatayang Katoliko ay maunawaan, maisabuhay at maipasa sa iba. Kaya po ang Year of Faith ay celebration of two major anniversaries, celebrating the faith in the Church: the opening of Vatican II 50 years ago, and the promulgation of the Catechism of the Catholic Church 20 years ago. 

Pero bukod sa pagdiriwang ng pananampalataya, napansin ng ating mahal na Santo Papa na pagkatapos ng Vatican II, pagkatapos mailunsad ang Catechism of the Catholic Church, parang sa maraming bahagi ng mundo, sa halip na mabuhay ang pananampalataya, parang ang mga tao ay lalo pang lumayo sa pananampalataya. May mga bahagi sa mundo ang nagsasabing hindi na natin kailangan ang pananampalataya, hindi na natin kailangan ang Diyos, kaya na nating ipaliwanag ang mga nangayayari sa mundo kahit walang Diyos; kaya na natin solusyunan ang mga hinaing sa buhay kahit na walang Diyos. 

Kapag binura mo na ang Diyos parang sinasabi mo na rin na wala ng silbi ang pananampalataya. Ito po ay nakakatakot. Anong uri ng mundo ang darating sa atin kapag sinabi natin na hindi na kailangan ang Diyos? Ano ang mangyayari sa tao, ano ang mangyayari sa buhay ng tao, ano ang mangayayari sa mga dukha, ano ang mangyayari sa mga pamilya, ano ang mangyayari sa lipunan, ano ang mangyayari sa kalikasan, kapag sinabi nating walang Diyos at hindi kailangan ang Diyos? Baka ang mangyari po ay corporate suicide. Kapag nawala ang Diyos, itinanggi ang Diyos, at binalewala ang pananampalataya, hindi kaya unti unti na rin nating pinapatay ang ating mga sarili, ang ating pamily, ang ating lipunan, ang buong sangnilikha? 

Kaya po sabi ng Santo Papa para mamulat tayo muli, sa pamamagitan ng Taon ng Pananampalataya, at sana po ay madiskubre natin na may bagong sigla at ligaya ang ating Diyos at ang ating pananampalataya. Na hindi sagabal sa ating buhay ang Diyos at pananampalataya at sa katunayan kapag buhay ang pananampalataya, buhay ka bilang tao! Mas buhay ang ating pamilya, mas buhay ang lipunan, mas buhay ang ating pananagutan sa ating kapwa at mas buhay ang ating pangangalaga sa ating kalikasan. Ang pananampalataya ay hind sagabal kundi yan pa nga ang nagpapaalab ng ating pakikisangkot sa ating kasaysayan at sa ating buhay. 

Ngayon po mga minamahal kong mga kapatid, sasabihin natin, “Ay iyan ay problema sa ibang bansa pero sa Pilipinas hindi natin problema iyan.”  Punong-puno ang ating mga simbahan, ang hahaba ng ating mga prusisyon, ang daming binibinyagan tuwing linggo, at kapag mga piyesta lalo na ng Nazareno, Santo Niño, La Naval, hindi magkamayaw, nagsisiksikan, buhay ang pananampalataya! Salamat sa Diyos buhay ang pananampalataya sa atin.

Pero mayroon din sinasabi ang Santo Papa na tinatawag na “practical atheism.” Mayroon kasing atheism na hayagan, sinasabi ko, “Hindi ako naniniwala na mayroong Diyos.” Pero mayroon daw mga iba, sa bibig sinasabi sumasampalataya ako, pero in practice, parang wala rin naman silang Diyos. Pag Linggo sinasabi, nakapikit pa ang mga mata, “Sumasampalataya ako sa Diyos Amang makapangyarihan sa lahat.” Pag Linggo iyan! Pag simula ng Lunes nandaraya dahil sa pera; tinatapakan ang kapwa dahil gustong umasenso. Walang pangundangaan sa kabutihan at katarungan para lamang magkaroon ng poder. Mayroon bang Diyos, ano ang Diyos ng taong iyan? Baka pera, baka karangalan, baka poder. Baka hindi siya naniniwala sa tunay na Diyos.